એક જ ડગલું

ડગલું એક જ ભરીયું રે! લો તરત આ બીજું.
લાંબો રસ્તો કાપ્યો રે! આવ્યું ઘર લો ઢુંકડું.

ટાંકો એક જ લીધો રે! ને તરત આ બીજો.
મોટો ચીરો સાંધ્યો રે! ડગલો બનીયો સાજો!

પ્હેલી ઇંટ ચઢાવી રે! વળી ઉપર આ બીજી,
દિવાલ મોટી બાંધી રે! ચણી થયા સૌ રાજી.

હિમકણ છો ને નાનું રે! કીડીબાઇનું સાથી,
ઢગલા હિમના ખડક્યા રે! જાણે મોટા હાથી.

નીરાશ શાને થાતા રે! ભલે અંત હો છેટા.
ડરો કદી ના ભાઇ રે! ભલે કામ હો મોટા.

હર પળ આગે બઢજો રે! સીમ નવી ચાતરવા.
મોટા પ્હાડો બનશે રે! મેદાનો હરીયાળા.

- સુરેશ જાની

બીજા ગ્રેડની મને બહુ જ ગમેલી એક કવિતાનો ભાવાનુવાદ.

મૂળ કવિતા …….

One step and then another,
And the longest walk is ended;

One stitch and then another,
And the largest tear is mended.

One brick upon another,
And the highest wall is made;

One flake upon another,
And the deepest snow is laid.

Then do not look discouraged
On the work you have to do,
And say that such a mighty task
You never can get through.

But just attempt day by day,
Another point to gain,
And soon the mountain which you feared
Will prove to be a plain.

- W.T. Vlymen

એક સુચના

આજની તારીખથી ‘ વ્યક્તી વીશેષ ‘  પ્રયોગાત્મક ધોરણે ઉંઝા જોડણીમાં આપવામાં આવશે. આ સાહસ થોડું ખમી લેવા વીનંતી.

આપ સૌના પ્રતીભાવો આવકાર્ય છે.

My Own Planet - Jay Jani

Oh you planets in the sky
You shine upon my eye.
You make me want to wonder so much
You make such a beautiful shine.
I want to have a planet that is just mine.

You have a great ring,
that makes me want to sing.
You are surely away from me
But I can see Thee.
- Jay Jani

[  Jay is my daughter's son in second grade. He wrote this poem in ten minutes. And I have reproduced without any  changes. I asked him what he means by the last line.

And  listen friends ! He says , seeing the planets, he is reminded of the Creator of all these planets. And though He is away, he can see HIM !   A poet is indeed budding !  ]

____________________________________________

ગ્રહ ઓ! સૌ નભની ઉપર,
સહુ ઝળકો નયનો પર.

ઓજસ તમ જોઇ  થાય 
ખુદ મારો ગ્રહ એક હોય. 

કેવાં તવ સુંદર વલય,
ગાવાનું મુજ મન થાય.

બહુ દૂર ભલે છો તમે
પણ ભાળું હું તમને.

કાલ અને આજ

લલિત છંદ
લલલ ગાલગા ગાલગા લગા
( અરર બાલુડાં , બાપડાં અહો ! - રાગ )
————————————————————-
સતત ચાહતો સાથ આપનો
હૃદયથી સ્મરું આપને જ હું.
જલન તો હતી કેટલી બધી,
શમન કાજ તો જોઇએ જ તું.
—
સમય તે ગયો આવશે નહીં,
જલન તે ફરી જાગશે નહીં.
રણ સમાન આ રાહમાં જ હું.
સ્મરણ ના કરે કાં મને ય તું?

23 - માર્ચ - 2007 ના રોજ ‘ સર્જન સહીયારું ‘ પર પહેલી વાર પ્રકાશિત

વિવેક ભ્રષ્ટ

(  શિખરિણી )

[    ય મ ન સ ભ લ ગ ]

——————————————–

ધરાતા ના કોઇ અઢળક મતા કે પદ થકી.
વળી કોઇ છોડી સકળ સુખ કૈલાસ વસતા.

વિલાસી કામાંધો સતત ચહતા કામિની વળી.
અને જોગી કોઇ નમન કરતા માત સઘળી.

વળી કોઇ માથે પરવત જુઓ કો તૂટી પડ્યો.
ફરે છે લો! કોઇ બધું ય ભુલીને આ જગતમાં.

ગરી કોઇ જાતા કિટક સમ લો! પુસ્તક મહીં.
અને કોઇ માટે બધીય કવિતા ભેંસ સમ છે !

મને લાગે ખોટાં વલણ સઘળાં આ જગતના,
વિવેકભ્રષ્ટો હા! પતન કદી ના ખાળી શકશે.

-  સુરેશ જાની

17 - માર્ચ - 2007 ના રોજ પહેલી વાર ‘ સર્જન સહીયારું ‘ પર પ્રકાશિત કરી

વિવેકને

( શાર્દુલ વિક્રીડિત )

મ- સ - જ -સ - ત - ત - ગા

આજે આપ વધ્યા વધુ વરસમાં, કાવ્યો રચ્યા વ્હાલથી.
શ્વાસે શ્વાસ મહીં અહા! શબદને, પંપાળીયા પ્યારથી.
પ્યારા મિત્ર ‘વિવેક’ આપ વધજો, સાહિત્યને માણજો.
કાવ્યો ખૂબ બનાવજો શ્વસનના, સર્વે ક્ષણો જીવજો. 

ડો. વિવેક ટેલરને …….

તેમના જન્મ દિન ( 16 - માર્ચ ) નિમિત્તે પહેલી વાર ‘ સર્જન સહીયારું ‘  પર

વિલાયતી મહેમાનોને

( ઇન્દ્રવંશા - વંશસ્થ )
———————————-
આવ્યા તમે ભારતના પ્રવાસમાં,
પોંખ્યા અમે ચાહતના મિજાજમાં.
સાથે રહીશું, રમીશું, બીરાજશું,
છૂટા ય પડશું, તમને સ્મરીશું.

તમે ય કેવા નીવડયા વિલાયતી,
રહી પડ્યા, પાથરી સેજ કાયમી.
તમને સ્મરે ના હરફે રવાનગી,
બની ગયા આપ અમારા સારથી.

ગુલામ થઇને હરખ્યા અમે યે,
ધોળી ધજાના ગુણગાન ગાઇએ.
ભૂલી ગયા માત અમારી ભારતી,
વિલાયતીને ઉમદા જ માનીએ.

તમે ટળ્યા તો ય અમે ભૂલ્યા નથી,
રસમો તમારી સઘળી બનાવટી.
અમે બનાવ્યા ઠગને પ્રજાપતિ,
મુછમાં હસો આપ આ કેવી જાતિ?

તમે ય સૂણજો જગના નિવાસી,
અમે ય જાગ્યા વીસમી સદી મહીં.
વહાણ હાંક્યા સહુ બંદરે અમે,
અમે છીએ ગૌરવ વાન ગુર્જરી.

- સુરેશ જાની

‘  સર્જન સહીયારું ‘ પર તા. 9 - માર્ચ , 2007 માં પહેલી વાર પ્રકાશિત

મહેમાનો

( ઇન્દ્ર વંશા )
————————————
કીધું અમે આપ નકી પધારજો,
સાથે મિઠાઇ, નમકીન લાવજો.
સાથે ફરીશું, મિજલસ જમાવશું,
મસ્તી, મજા, ને મનને હળાવશું.

આવ્યા તમે ને ચીટકી ભલા ગયા,
વિચાર ના લો કદી યે જવા તણો.
મારા જ ઘરને ગણી આપ આપનું,
કેવા તમે છો દિલથી મહાન હા !

શોધી રહ્યો હું જુગતિ નવી નવી,
વિદાય શેંથી કરવી ભવાનની !
વિચાર્યું કે નોંતરું કો બિમારીને,
કામે જવાનું પરગામ શોધીને.

આપે કહ્યું “ જા તું નચિંત શાંતિથી.
હું સાચવીશ આ ઘર તારું શાનથી !”
હવે તમારી કરવી શી પેરવી,
એના વિચારે મુજને સતામણી !

બોલો તમે ભાઇ બહુ સુજાણ છો.
મે’માનનું શું કરવું  વિચારજો !

- સુરેશ જાની

‘ સર્જન સહીયારું ‘ પર તા. 9 - માર્ચ , 2007 ના રોજ પહેલી વાર પ્રકાશિત

હોળી

વૃક્ષ વૃક્ષની ડાળ ડાળમાં,
નવજીવનના પ્રાણ સંચર્યા.
કૂંપળો ફૂટી સુક્કી ધરામાં,
કેસૂડાં મન મેલી ફાલ્યા.

પરાગકણ જ્યાં ત્યાં પથરાયા
ભમરા ગુંજન કરતા ઘુમ્યા,
જાત ભાતના કિટકો પ્રગટ્યા,
વસંત તાલે ગાતાં ગાણાં.

માનવહૈયે દીવડા પ્રગટ્યા,
નવજીવનના પ્રાણ સંચર્યા,
જ્વાળા દેખી પ્રગટી જ્વાળા,
ઝરમર ઝરમર જાગી ઝંખના.

ધ્રિબાંગ ઢમ ઢમ ઢોલ ધબૂક્યા,
સંગ હોલીકા સ્વપ્ન ભભૂકયા.

- સુરેશ જાની

સૌથી પહેલાં ‘ સર્જન સહીયારું ‘ પર પ્રકાશિત

સહ પ્રવાસી

( ઈન્દ્રવજ્રા) 

ભાઈ જુગલ! યાદ મને ય આવે,
પાટાની સામે આપણ ઉભેલા.
કાશી જવાની કરી યોજના તેં,
મારા મજુરો હરખે ઘણાયે.

હું, તું, જુદા રાહ હતા ભલેને,
ભવાટવીમાં ભટક્યા ઘણાયે,
તાપો સહ્યા જીવન જાતરાના,
કદી વીસાર્યા નીજ મુલ્ય ના ના.

કાવ્યો તજીને વીલસ્યો તું જ્યારે,
સાબરમતી જેલ મહીં તું ત્યારે,
છોડી બધી યે દુનીયા કવીતની,
વીજ્ઞાન વાટે વીચર્યો હું જાની.

આજે મળ્યા બે જણ સહ-પ્રવાસી,
સાથે મળીને કવીતા આ ગાઇ.

મારા નવા મીત્ર જુગલકીશોરની જીવનકથા વાંચી ઉભરેલા ભાવમાં, વહેલી સવારે આ કવીતા પ્રગટી.

2 માર્ચ - 2007