આજનું ચાંદરણું - રતીલાલ ‘અનીલ’

દીલ્હીમાં માત્ર રંધાય જ નહીં બફાય પણ ખરું.

મને ગમેલી એક કોમેન્ટ

પર-વાનગીનો સવાદ તો મીઠો લાગ્યો,
પણ સ્વ-વાનગી જેવો નઇ હોં દાદા.

આપણે ગુજરાતીમાં એક કહેવત છેઃ
‘લોભિયા હોય ત્યાં ધૂતારા ભૂખે ના મરે’.

આ બતાવે છે કે જે પોતે ઊંઝામાં નથી લખતા એવા જીવન સંધ્યાએ બેઠેલા લોકોને પણ પ્રસિદ્ધિનો કેટલો મોહ હોય છે!

——————————————————————————————————–

          કોઇ ‘સ્વ-વાનગી’  જેવા સાવ નવા નક્કોર નામ ધરાવનાર મહાન વાચકે ‘આ’ દાદાને આવી કોમેન્ટ કરી.  મને આ કોમેન્ટ ગમી. જો મને તેમની સ્વ-વાનગી મારા ઇમેલ સરનામે મોકલશે તો ઉંઝા જોડણીમાં તેમની રચના મઠારીને જરુર પ્રસીધ્ધ કરીશ, અને તેમનો પ્રસીધ્ધીનો મોહ જરુર સંતોશીશ. 

મારી સ્વ -વાનગી માણવી હોય તો આ જ બ્લોગ ઉપર વાંચી શકે છે -

મારી કવીતાઓ

           અને ‘સ્વ-વાનગી’ ની જાણ સારુ ……………….    જીવનસંધ્યાએ બેઠેલા અને 2006ની સાલમાં સાહીત્ય અકાદમીનો  પુરસ્કાર મેળવનાર  પરમ પુજ્ય રતીલાલ ‘અનીલ’ જીના જીવન  વીશે વાંચવા અહીં ‘ક્લીક’ કરો.

           જ્યારે ગઝલ એ બહુ જ હીન કક્ષાનું સાહીત્ય ગણાતું હતું; ત્યારે માત્ર બે જ ચોપડી ભણેલા, પણ સાવ સાચ્ચા અને જેને માણસ કહી શકાય તેવા આ માણસે તન તોડીને ગઝલની માવજત કરવાનું પાયાનું કામ કરેલું છે, તે આપણે ન ભુલીએ.  ગુજરાતની આવી વીભુતીને સર્વ નેટ જગતના બ્લોગરો વતી શત શત પ્રણામ.